THIS TIME

NEDERLANDS. Dit verhaal gaat terug naar het moment dat ik heel sterk het gevoel kreeg dat er iets in mijn lichaam niet klopte. Ik maakte een afspraak bij de dokter en ik moest een reeds aan onderzoeken ondergaan. Toen de uitslag binnen was vertelde de dokter mij in detail over wat ze hadden gevonden. Ik zou waarschijnlijk nooit natuurlijk zwanger kunnen worden. Ik weet dat op dat moment alles in slow motion ging voor mij, dit gebeurde niet echt, al was het altijd al een angst geweest dat ik met mij meedroeg. Ik werd vervolgens volgepompt met hormonen. Ik kreeg allerlei kuren om de boel te resetten. Ik verloor veel haar, ik kreeg last van acne, ik had last van enorme moodswings, maar het werkte niet. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis waar ik enorm vrouwonvriendelijke onderzoeken moest ondergaan, maar geen resultaat. Ik had altijd zo de droom om moeder te worden. Op de een of andere manier als ik daarover fantaseerde zag ik altijd een klein jongetje, ik weet niet waarom maar ik heb altijd gedacht dat mijn eerste kindje een jongetje zou zijn. Ik fantaseerde dan dat hij achterin de auto zat met zijn kleine laarsjes, of aan de tafel in zijn kinderstoel met zijn broodje in zijn hand. Maar nu was dat ineens van mij weggenomen. Ondanks dat hij alleen maar in mijn gedachten bestond voelde het alsof ik hem had verloren. Ik wist niet wat ik met deze gevoelens aan moest. Ik herinner me dat ik veel heb gehuild, heel veel. In mijn hele leven heb ik nog nooit zoveel gehuild als toen. In deze hele periode van pijn, boosheid, verdriet en niet weten waarom, heb ik toch altijd op God vertrouwd. Ik weet dat de hele bijbel volgeschreven staat met verhalen over vrouwen die onvruchtbaar waren maar die toch een kind kregen omdat God een wonder deed. Ik geloofde dat als God wilde dat ik een kindje zou krijgen, dat gebeuren zou op wat voor manier dan ook. Maar het nam tijd. Ik herinner me dat ik op een gegeven moment overladen werd door alle pijn en vermoeidheid en ik schreeuwde naar Hem uit dat ik niet langer meer kon, dat Hij mij kracht moest geven om aankomende maand weer door te komen, en dat is het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was. 

Omdat ik de hele tijd in ‘overlevingsstand’ was heb ik geen tijd genomen om te dealen met mijn emoties. Toch werd ik hier een paar maanden geleden ineens mee geconfronteerd, die pijn van het verliezen van iemand waar je van houd. Terwijl ik huilde begon ik te schrijven, en dat is hoe ‘This Time’ is ontstaan.

ENGLISH. This story goes back to that moment that I felt that something was wrong with my body. I made an appointment with my doctor and she did a few tests. When the test results came back, it wasn’t looking good. My doctor explained to me in detail of what they found and told me that I’d probably never be able to get pregnant the natural way. When I heard that it felt as if the world stopped, this wasn’t happening to me. Immediately they put me on medications, hormones everything in order for my body to reset. I lost a lot of hair, I got terrible mood swings, acne, but it didn’t work. They sent me to the hospital where I got another series of treatments and tests that can only be described as female-unfriendly. I had to go there every week do these tests go back home, find out it didn’t work and go back again. This was all an emotional rollercoaster. I always dreamed of becoming a mother. Somehow when I fantasized about one day having kids, I always had the feeling that my first child would be a son. I would picture him on the backseat of my car with his little boots or at the dining table eating his little bread. But now, that was taken away from me. Though he was only existing in my mind it felt like I lost him for real. I had no idea how to deal with these feelings, I remember crying a lot, a – lot. I’ve never cried that much in my entire life. In this whole period of pain, sorrow, anger and not knowing why, I’ve always put my trust in God. He helped me through this, we talked a lot, I cried a lot, he gave me the strength to get through it. I know that the bible is full of stories of infertile women who get in the end pregnant because God works miracles. I believed that if God wanted this for me, it would happen either way, if not in the natural way than maybe in another way. But it took time. I remember being overwhelmed by my pain, I was exhausted and I couldn’t take it any longer. I cried out for help and strength to get through another month, and that’s when I found out I was already pregnant. 

Because I was in a survival mode the whole time, I didn’t take the time to deal with my emotions. Just a few months ago I was confronted with these emotions, the pain of losing someone you love. I started writing while crying and that’s how ‘This Time’ was created.

%d bloggers liken dit: